dinsdag 17 maart 2020

And... we're back!


Als u al dacht “leven die mensen nog wel?” Dan kan ik u geruststellen. Jazeker, we leven nog. We hadden gewoon een hele lange radiostilte. En die hadden we vooral omdat we ruim drie jaar niet in de Danenberg woonden en het ons inbreker-technisch niet slim leek om dat al te publiekelijk van de daken te schreeuwen (al is instagram, waar ik veel op post, toch ook vrij publiekelijk ;-)). Niet dat er helemaal niemand woonde in de tussentijd –  we hebben zelfs meerdere huurders versleten – maar we vonden het ook weer een beetje raar om dat dan allemaal expliciet te gaan vermelden. Dan liever radiostilte.

Ondertussen woonden we ook niet bepaald op loopafstand. Zoals de meesten van u waarschijnlijk wel weten, zaten we die drie jaar helemaal in Singapore. Dat is op ongeveer 12 uur vliegafstand. Dat is ver. Zeker als je op het nieuws leest dat er een flinke storm aankomt – nee, de bomen! ‘Kijk uit, kijk uit’ – of het gaat vriezen – ‘denk je aan de buitenkraan?’. Of als je van een huurder het bericht ontvangt dat één van de geiten dood is en wat daar nu dan mee te doen. Gelukkig waren de huurders redelijk zelfredzaam en was er hulp stand-by, maar als je weet dat er iets aan de hand is terwijl je aan het andere eind van de wereld zit, voelt dat toch wat unheimisch.  

Overigens verbaasden we ons er wel over hoe snel zo’n groots huis als de Danenberg, dat twee jaar lang ons leven domineerde, toch op de achtergrond kan raken. Tranen met tuiten huilden we toen we in de zomer van 2016 bepakt en bezakt het erf verlieten en een laatste blik op ons huis wierpen. Meer dan er later op Schiphol bij het afscheid van onze families vloeiden. Maar na een paar weken Singapore dachten we er nauwelijks nog aan. Op den duur hadden we aan het eind van een lange zomervakantie in de Danenberg zelfs wel weer zin om naar Singapore te gaan. En dat was ook wel fijn om te merken.
‘Home is where the daily life is’, constateerden we.

En dat ‘daily life’ is nu dus, na drie fijne jaren in Singapore, alweer ruim een half jaar terug in de Danenberg. Het voelt goed. Toegegeven, in de lange, grijze winter hebben we het regelmatig over Singapore gehad – ‘wat zou het fijn zijn als we nu in onze korte broek naar de botanische tuin zouden kunnen wandelen/steppen om daar iets te eten of naar een concert te luisteren’ – maar nu de lente op springen staat, springt ons hart weer mee. De geiten, de poezen, de kippen, de vogels, de planten, de bloemen en vooral de geluiden en de geuren: wat een feest. We zijn terug!

3 opmerkingen: