donderdag 10 december 2015

Er stond eens een vrachtwagen op de dijk

11 gemiste oproepen van een 06-nummer. O jee, dacht ik meteen, er is iets met grote jongen gebeurd op school. Of met de buurtkinderen. Maar nee hoor, na terugbellen bleek het gewoon de leverancier van de door ons bestelde wastafels te zijn. ‘Ik sta hier met twee wastafels’ zei hij. ‘O, u bent er al?’ vroeg ik. ‘Nee hoor, zei de man. Ik sta op de dijk. Ik ben er bijna’. ‘Dan loop ik vast naar achter’ zei ik. ‘Nou, zei de man, wacht daar nog maar even mee. Volgens de rijtijdenwet moet ik nu pauzeren. Dus ik kan pas over een half uur weer rijden’. ‘O? Nou ja, tot zo dan’. ‘Tot zo!’ zei hij enthousiast.

En ja hoor. Vanuit mijn werkkamer zag ik hem staan. Midden op de dijk, voor onze inrit. Toen mijn gasten er langs moesten, reed hij een klein stukje achteruit. En bleef daar toen maar weer stilstaan. Vanachter mijn computer keek ik af en toe of hij er nog stond. En ja hoor, uiteraard. Na een half uur kwam hij eindelijk het pad oprijden. En deed er vervolgens nog heel lang over om de juiste bocht te maken. Zo lang dat zelfs ik dacht ‘dat kan ik beter’. Vijf minuten later was ik twee wastafels rijker en reed de man het pad weer af. Op naar de volgende bestemming. Slijk-Ewijk zou hij vast nooit meer vergeten.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten