dinsdag 24 februari 2015

En toen kwam de vos...

Zo hadden we er drie lammetjes bij, zo raakten we drie andere dieren kwijt: vorige week heeft de vos onze kippen en haan gedood. Van de kippen hebben we alleen wat veren teruggevonden – in de buurt van het bruggetje, dus dat heeft hij dan wel geheel conform de regels als toegangsweg gebruikt – en van de haan vonden we het onthoofde lijf terug.

De kinderen reageerden niet bepaald geschokt. “WAT???”, vroeg grote jongen met ogen vol sensatiezucht. “Een haan zonder kop? Dat wil ik zien!” Enthousiast kwam hij vervolgens weer naar binnen. Toen hij maandag op school in de kring iets over zijn vakantie mocht vertellen, was het uiteraard dit verhaal. Hij heeft het ongetwijfeld met glimmende oogjes verteld.


Man en ik hadden er meer last van. Niet omdat we het zo’n brute dood vonden – het is waarschijnlijk behoorlijk snel gegaan – of omdat we de kippen zo gingen missen – we hadden er geen speciale gevoelens voor ontwikkeld ;-) – maar wel omdat ze het als stel zo goed deden. De kippen legden iedere dag op gezette tijden een ei en de mooie zwarte haan kraaide nooit. Perfecter kan niet.

Maar ja.

[en hoe toepasselijk: kleine jongen kreeg onlangs dit oude vestje van de buurkinderen; zou er een verband zijn?]

Geen opmerkingen:

Een reactie posten