dinsdag 24 februari 2015

En toen kwam de vos...

Zo hadden we er drie lammetjes bij, zo raakten we drie andere dieren kwijt: vorige week heeft de vos onze kippen en haan gedood. Van de kippen hebben we alleen wat veren teruggevonden – in de buurt van het bruggetje, dus dat heeft hij dan wel geheel conform de regels als toegangsweg gebruikt – en van de haan vonden we het onthoofde lijf terug.

De kinderen reageerden niet bepaald geschokt. “WAT???”, vroeg grote jongen met ogen vol sensatiezucht. “Een haan zonder kop? Dat wil ik zien!” Enthousiast kwam hij vervolgens weer naar binnen. Toen hij maandag op school in de kring iets over zijn vakantie mocht vertellen, was het uiteraard dit verhaal. Hij heeft het ongetwijfeld met glimmende oogjes verteld.


Man en ik hadden er meer last van. Niet omdat we het zo’n brute dood vonden – het is waarschijnlijk behoorlijk snel gegaan – of omdat we de kippen zo gingen missen – we hadden er geen speciale gevoelens voor ontwikkeld ;-) – maar wel omdat ze het als stel zo goed deden. De kippen legden iedere dag op gezette tijden een ei en de mooie zwarte haan kraaide nooit. Perfecter kan niet.

Maar ja.

[en hoe toepasselijk: kleine jongen kreeg onlangs dit oude vestje van de buurkinderen; zou er een verband zijn?]

dinsdag 17 februari 2015

Lammetjes!

De lammetjes van Rosa zijn geboren! Drie maar liefst, afgelopen woensdagavond. Man kwam ’s avonds de stal binnen om Maaike binnen te zetten en toen waren ze er nét. Nog onder het bloed en suffig. Met wankele pootjes en rare sprongen.

Rosa was meteen de liefste moeder, met op ieder hoog ‘mehehehehe’ een geruststellend ‘hu-um, hu-um’. En met volop melk voor drie hongerige mondjes en bakken geduld om die mondjes eindeloos naar haar tepels te laten zoeken.  Wat een mooi schouwspel.


Inmiddels zijn we bijna een week verder en springen er al drie flinke lammeren door de stal. Ze kijken nieuwsgierig om zich heen, springen in het rond en knabbelen aan laarzen. En als ze moe zijn, kruipen ze gezellig tegen elkaar aan. Op een kluitje. Rosa zoekt haar eigen plekje. Even rust in de tent.

maandag 2 februari 2015

In blijde verwachting?

Eerder schreef ik hier toch iets over Maaike en Michel (die later overigens Geert bleek te heten)? Dat Michel zich tot ware Casanova ontpopte en dat het helemaal goed ging komen met die lammeren in het voorjaar? Nou, niet dus.

Maaike heeft goed laten weten dat er maar één baas in haar buik is: zij zelf. Na maandenlang met Michel in de wei te hebben gelopen – waarbij die laatste steeds voorzichtig toenaderingspogingen deed – zit er niks in die buik van haar, noppes, nada. Leeg. Denken we tenminste. Om het helemaal zeker te weten moeten we de dierenarts laten komen met ’n scanapparaat, maar ach, daar betalen we dan ook weer voor.


En we zien het ook helemaal voor ons hoe die koppige – en grote! – Maaike de geile Michel keer op keer heeft afgewimpeld. Hoe ze iedere avond hoofdpijn fingeerde ;-) en Michel aan de kant duwde. Of dat ze gewoon onvruchtbaar is. Want Michel, zo vernamen we later van de boer die hem heeft overgenomen, ‘dekte goed’. Nou fijn hoor, maar hier is het dus mislukt.

Man kon het niet verkroppen dat we hier dit voorjaar dan geen lammeren zouden zien opgroeien en heeft afgelopen weekend Rosa opgehaald; een drachtige geit die waarschijnlijk binnen twee weken gaat lammeren. Qua schoonheid haalt ze ’t niet bij onze Maaike – ze is wat ielig, ’n beetje ’n scharminkel – maar dan maar hopen dat de lammeren dat goedmaken. En wie weet, heel heel heel misschien komen er later dan toch nog stiekem een paar kleine Maaikes bij.

[op de foto schuilt Maaike onder de trampoline voor 'n natte sneeuwbui]