donderdag 10 december 2015

Er stond eens een vrachtwagen op de dijk

11 gemiste oproepen van een 06-nummer. O jee, dacht ik meteen, er is iets met grote jongen gebeurd op school. Of met de buurtkinderen. Maar nee hoor, na terugbellen bleek het gewoon de leverancier van de door ons bestelde wastafels te zijn. ‘Ik sta hier met twee wastafels’ zei hij. ‘O, u bent er al?’ vroeg ik. ‘Nee hoor, zei de man. Ik sta op de dijk. Ik ben er bijna’. ‘Dan loop ik vast naar achter’ zei ik. ‘Nou, zei de man, wacht daar nog maar even mee. Volgens de rijtijdenwet moet ik nu pauzeren. Dus ik kan pas over een half uur weer rijden’. ‘O? Nou ja, tot zo dan’. ‘Tot zo!’ zei hij enthousiast.

En ja hoor. Vanuit mijn werkkamer zag ik hem staan. Midden op de dijk, voor onze inrit. Toen mijn gasten er langs moesten, reed hij een klein stukje achteruit. En bleef daar toen maar weer stilstaan. Vanachter mijn computer keek ik af en toe of hij er nog stond. En ja hoor, uiteraard. Na een half uur kwam hij eindelijk het pad oprijden. En deed er vervolgens nog heel lang over om de juiste bocht te maken. Zo lang dat zelfs ik dacht ‘dat kan ik beter’. Vijf minuten later was ik twee wastafels rijker en reed de man het pad weer af. Op naar de volgende bestemming. Slijk-Ewijk zou hij vast nooit meer vergeten.

dinsdag 10 november 2015

Herfstige huizigheid

Het was herfstvakantie. We waren naar het Natuurmuseum in Nijmegen getogen. Lees: ik had – met de kuiten nog moe van de generale 7 heuvelenloop – keihard gefietst om die twee jongens in de fietskar de brug over te krijgen. Hijgend viel ik het museum binnen. Er was een tentoonstelling over vogelspinnen gaande en je mocht zelfs een vogelspin vasthouden. Dat vinden de jongens fantastisch, dacht ik. En inderdaad, luid ‘wow’ roepend keken ze in ieder glazen bakkie en stelden ondertussen allemaal geïnteresseerde vragen. ‘Wat eten ze dan? Ga je dood als je deze aanraakt?’ enzovoorts. Na precies vijf – ja vijf! – minuten hadden ze het echter alweer gezien. Grote jongen hing smekend tegen me aan: ‘ik vind het hier saai. Wanneer gaan we weer naar huis?’

Ongeveer een kwartier later liepen we de V&D binnen. Ik moest nog iets ruilen en aangezien de jongens over het algemeen dolgelukkig worden van roltrappen, leek dit me het ideale moment om dat even snel te doen. Grote jongen liep echter net wat te jolig rond en stootte ongeveer meteen na binnenkomst het hangertje met V&D cadeaukaarten omver. Vervolgens verstopte kleine jongen zich onder de kledingrekken, waar uiteraard de helft uitviel. De roltrappen bleken wel leuk, voor even. ‘Ik heb honger’, klonk het al snel. ‘Wanneer gaan we weer naar huis?’

U mag raden waar we de rest van de herfstvakantie doorbrachten.

maandag 5 oktober 2015

Rutger Hauer moest eens weten

“Helden, helden, soldaten van Gelre!” horen wij bijna dagelijks. Sinds we grote jongen vorig jaar de DVD van de oude televisieserie Floris gaven, doen grote en kleine jongen niets liever dan Floris en Sindala spelen. Ok, kleine jongen speelt nog liever paard, maar Sindala komt toch zeker op de tweede plaats.

Kleden worden omgeknoopt, riemen worden uit de kast getrokken (het is maar goed dat ik zo’n uitgebreide riemencollectie heb, één meer of minder valt niet op), laarzen worden aangetrokken en zwaarden en pijl en boog worden meegesleurd. De poezen fungeren als vijanden, het klimrek als kasteel en de fietsen als paarden.


Zo trekken Floris en Sindala erop uit. Het is een fantastisch schouwspel. Toen ik grote jongen laatst vertelde dat de meneer die Floris speelde, nog steeds bestond, viel zijn mond open van verbazing. “Wow, dat wil ik zien!” Dus ik op zoek naar een foto van Rutger Hauer. “Ja dat is ‘m!” riep grote jongen opgetogen.
“Leeft die nog? Zullen we die meneer een keer bezoeken?”

Rutger Hauer, anyone?

dinsdag 15 september 2015

Bokkesprongen

Sinds we besloten hebben om onze bok op te gaan eten (sorry voor de mensen die hier niet tegen kunnen), levert hij de ene streek na de andere. Er gaat geen dag voorbij zonder dat hij ontsnapt. Zit ik geconcentreerd te werken, zie ik vanuit mijn ooghoek de bok onze halve moestuin opeten. GRRRRR!

Kan ik weer op hoge poten naar buiten om meneer te grijpen, tegen de stroomdaad aan te duwen (‘niet meer ontsnappen nu he?!’) en bij de rest van de geiten te voegen. Een uur later herhaalt dit tafereel zich weer. Waarbij, als ik niet uitkijk, de stroomdraad te ver naar beneden gaat en alle geiten opeens buiten de wei lopen,. F#CK! Het lijkt wel alsof de bok voelt wat hem te wachten staat. Echt slim is het echter niet. Wij krijgen namelijk met de dag minder moeite om meneer straks af te voeren…

maandag 24 augustus 2015

Campinggasten

Met m’n boek bijna af
zou ik natuurlijk naar een vakantiepark moeten gaan


En we keken ook wel eventjes…
Maar de rust, ruimte en privacy hebben we thuis al zoveel


Dus werd het een gezellig drukke camping

Niet eentje met een lollig animatieteam

Maar wel met een ouderwetse zweefmolen voor de kinderen
En een relaxed restaurant voor lome ouders

We wikten en wogen nog wat
Niet te hip? Niet te vol?

Maar we gingen
en de Lievelinge stal ons hart
Onze driedaagse vakantie
Was één groot succes

 

dinsdag 11 augustus 2015

Dagje hier, dagje daar

Een nacht logeren bij opa en oma boerderij (en de muggen)

Een dag zwembad met tante Noor en tante Paula (en heel veel zon)


Een middag kermis bij opa en oma kieteldood (jihaaa)


Af en toe een ijsje eten met buurtoppas V (‘wanneer komt ze weer?’)


We gaan dan wel niet op vakantie deze zomer (ok, alleen een paar dagen kamperen)


En man en ik werken ons de hele tijd suf (‘nee geen tijd nu’)


Maar de kinderen hebben het stiekem zo slecht nog niet.
Gelukkig maar. En door!
Met dank aan onze lieve oppassers...

zaterdag 25 juli 2015

Vierdaagse

De vierdaagse wandelde voorbij
Wij zwaaiden vanuit een achterhuis-in-puin
Midden in de boekmaak- en verbouwingsdrukte...

 

zondag 28 juni 2015

Moestuin

Tot nu toe had ik me meer beziggehouden met de mini-moestuintjes van de AH binnen dan met de echte moestuin buiten. Die had man – geef ik toe – helemaal in z’n eentje aangelegd. Met enige hulp van opa boerderij. Het enige wat ik deed, was de mini-moestuintjes aanreiken toen man daar om vroeg. En, niet te vergeten: ik verzamelde (ontvelde en droogde) afgelopen winter allemaal pompoenpitten om er nieuwe pompoenen mee te kweken. Die man vervolgens in de moestuin plaatste.

Maar nu de eerste radijsjes gesignaleerd zijn, ben ik er niet meer weg te slaan. ECHTE RADIJSJES! Nota bene van de AH zaadjes! Nu wacht ik dus vol verwachting op de aardappelen (sommige gaan heel goed!), op de wortelen (nog klein) en vooral op de rode bieten. Rode bieten straks, uit eigen tuin, die moeten toch echt heel lekker zijn. Af en toe wat pompoensoep tussendoor, en natuurlijk rabarber voor het befaamde rabarbertoetje….mjam…dat wordt me wat. Ik geloof dat ik de lol van zaaien en kweken begin te begrijpen.

maandag 8 juni 2015

Ze heeft 'n vrijer!

"Mieke, kom eens", zei man gisteravond. "Kijk". Hij wees naar de kippenschuur. Daar zat een heel klein poesje door een gat te miauwen naar zijn moeder.

O jee, incest, dachten we meteen. We hebben hier namelijk een broer en zus en geen van twee hebben we laten 'helpen'. Maar toen dachten we opeens aan die donkere kat die hier de afgelopen tijd rondsloop en waren we toch enigszins gerustgesteld.


Vanmiddag heb ik het nestje even goed bekeken en het bleek om maarliefst drie kleintjes te gaan: een witte, een zwarte en één er tussenin. Door die zwarte vermoed ik dat het toch de donkere kat is geweest. En dat betekent dat onze Marleentje (grote jongen gaf haar ooit deze naam; de kat noemde hij Richard) een vrijer heeft!

[met 'n foto van moeders met de drie kinders]

Nou en de ratten: die hebben niks van het vergif gegeten, nada. Ze zullen 'm toch niet gesmeerd zijn?

dinsdag 2 juni 2015

Ratten

De hoeveelheid piepschuimstukjes (isolatiemateriaal) achter het zwembad nam opeens met dusdanige snelheid toe dat we de gemeente gevraagd hebben om de rattenvanger eens te laten komen (wat een luxe dat de gemeente zo iemand aanbiedt!). Die heb ik net het rattenwalhalla laten zien. En nu weet ik opeens allerlei leuks over de rat. Dat ‘ie echt heel slim is. Dat ‘ie heel slecht zicht heeft en daarom altijd langs gebouwen loopt. Dat ‘ie veel houdt van noten omdat ‘ie ze én kan eten én ermee kan spelen. Dat de rattenfamilie het best misbare familielid eerst op nieuw voer afstuurt [slim!] en dat als hij of zij niet dood neervalt, de rest van de familie ook gaat eten. Waardoor er inmiddels gif is ontwikkeld dat pas na 3 of 4 dagen werkt, zodat de familie rustig de tijd krijgt om lekker mee te eten. Om dan en masse het loodje te leggen. Over een week komt de rattenvanger terug om te kijken hoeveel er gegeten is. “Als het dan allemaal op is, nou, dan heb je echt wel met een flinke rattenpopulatie te maken”, zei de rattenvanger enthousiast. Hm. Ik hoop dat het hem tegenvalt. Hoopt u mee?

[met 'n van internet geplukt fotootje]

donderdag 28 mei 2015

Thuiskomen

Het was onze eerste keer thuiskomen in De Danenberg na een wat langere vakantie. En het was spannend! Hoe zouden de beesten er uit zien? Hoe hoog zou het gras staan? Hoe zou het huis ruiken? De twee dames die op ons huis pasten, hadden al laten weten dat alles in orde was, maar we wilden het natuurlijk graag zelf even zien.

Waar ik me als tiener altijd op de stapel vakantiekaartjes van vriendinnen stortte, liepen man en ik nu meteen een rondje om het huis. “De bieten komen omhoog!” en “wat ziet Maaike er goed uit!” maar ook minder leuke ontdekkingen als “wat een onkruid!” Kleine jongen wilde maar één ding: zijn loopfiets. Om rondjes te crossen over bruggetje en pad. Wat een feest.

[met op de foto: kleine jongen aan de rand van de zwemvijver van onze agriturismo]

maandag 4 mei 2015

Tutututu

We renden wat van hot naar her en van her naar hot. Ik deed van alles voor mijn proefschrift op het allerlaatste moment waardoor er uiteraard van alles mis ging. De drukker drukte verkeerd (‘sorry, ja foutje’), de binder sneed verkeerd (of de drukker drukte wederom verkeerd, daar hadden ze ieder een ander idee over), waardoor ik uiteindelijk veel te laat slechts 6 goede exemplaren van het proefschrift had.

Ondertussen belde de pedel dat mijn co-promotor eigenlijk promotor moest zijn en dat mijn proefschrift dus ongeldig was. Fijn! Op de achtergrond beet het ene buurkind het andere, en vroeg de derde steeds tussen mijn telefoontjes door ‘wanneer krijg ik nou een rijst wafel?’ O ja, vergeet ik nog het treinbaanblok, waar het andere buurkind met z’n vinger in vast kwam te zitten en dat er, ook met ladingen zeep en later olie, niet meer vanaf ging. ‘Nou moet m’n vinger er van af…’, huilde hij.

Halleluja. Maar uiteraard kwam alles uiteindelijk wel weer goed. De vinger zit er nog aan en het diploma is binnen. Afgelopen weekend zaten man en ik na een dag buiten zowaar met 'n glaasje wijn te genieten in de tuin. Nog eventjes en we gaan zelfs op vakantie (ik dan wel met laptop erbij). En daar een ongetwijfeld hele fijne bruiloft van A en E vieren. Rennen doen we daarna wel weer.

[met onderaan een foto van grote jongen op ezel Luna in Winterswijk, alwaar we de 40 jarige bruiloft van mijn ouders vierden]

dinsdag 24 maart 2015

Pennymeisjes

Als ik vroeger ergens met een grote boog omheen liep, dan waren het wel Pennymeisjes. Van die meisjes met een lange paardenstaart (jawel!), een Penny agenda, overal paardenstickers en het liefst ieder dag een trui met paardenhoofd erop aan. En dan heel nadrukkelijk ‘hoofd’, want “een paard heeft geen kop!!!” Jaja.

Maar wat loopt er hier nu gewoon dag in dag uit ons huis door? Een Pennyjongen. Goed, hij doet gelukkig niet zo kweelerig over paarden, maar verder is het wel paard voor, paard na. Zeker sinds zijn verjaardagfeestje anderhalve week geleden. Hij beschikt inmiddels over een enorme paardencollectie, een paardenshirt, paardenposter én een paardendekbed. Laat die agenda nu ook maar komen.



[met een foto van het grote bed van onze trotse driejarige]

dinsdag 24 februari 2015

En toen kwam de vos...

Zo hadden we er drie lammetjes bij, zo raakten we drie andere dieren kwijt: vorige week heeft de vos onze kippen en haan gedood. Van de kippen hebben we alleen wat veren teruggevonden – in de buurt van het bruggetje, dus dat heeft hij dan wel geheel conform de regels als toegangsweg gebruikt – en van de haan vonden we het onthoofde lijf terug.

De kinderen reageerden niet bepaald geschokt. “WAT???”, vroeg grote jongen met ogen vol sensatiezucht. “Een haan zonder kop? Dat wil ik zien!” Enthousiast kwam hij vervolgens weer naar binnen. Toen hij maandag op school in de kring iets over zijn vakantie mocht vertellen, was het uiteraard dit verhaal. Hij heeft het ongetwijfeld met glimmende oogjes verteld.


Man en ik hadden er meer last van. Niet omdat we het zo’n brute dood vonden – het is waarschijnlijk behoorlijk snel gegaan – of omdat we de kippen zo gingen missen – we hadden er geen speciale gevoelens voor ontwikkeld ;-) – maar wel omdat ze het als stel zo goed deden. De kippen legden iedere dag op gezette tijden een ei en de mooie zwarte haan kraaide nooit. Perfecter kan niet.

Maar ja.

[en hoe toepasselijk: kleine jongen kreeg onlangs dit oude vestje van de buurkinderen; zou er een verband zijn?]

dinsdag 17 februari 2015

Lammetjes!

De lammetjes van Rosa zijn geboren! Drie maar liefst, afgelopen woensdagavond. Man kwam ’s avonds de stal binnen om Maaike binnen te zetten en toen waren ze er nét. Nog onder het bloed en suffig. Met wankele pootjes en rare sprongen.

Rosa was meteen de liefste moeder, met op ieder hoog ‘mehehehehe’ een geruststellend ‘hu-um, hu-um’. En met volop melk voor drie hongerige mondjes en bakken geduld om die mondjes eindeloos naar haar tepels te laten zoeken.  Wat een mooi schouwspel.


Inmiddels zijn we bijna een week verder en springen er al drie flinke lammeren door de stal. Ze kijken nieuwsgierig om zich heen, springen in het rond en knabbelen aan laarzen. En als ze moe zijn, kruipen ze gezellig tegen elkaar aan. Op een kluitje. Rosa zoekt haar eigen plekje. Even rust in de tent.

maandag 2 februari 2015

In blijde verwachting?

Eerder schreef ik hier toch iets over Maaike en Michel (die later overigens Geert bleek te heten)? Dat Michel zich tot ware Casanova ontpopte en dat het helemaal goed ging komen met die lammeren in het voorjaar? Nou, niet dus.

Maaike heeft goed laten weten dat er maar één baas in haar buik is: zij zelf. Na maandenlang met Michel in de wei te hebben gelopen – waarbij die laatste steeds voorzichtig toenaderingspogingen deed – zit er niks in die buik van haar, noppes, nada. Leeg. Denken we tenminste. Om het helemaal zeker te weten moeten we de dierenarts laten komen met ’n scanapparaat, maar ach, daar betalen we dan ook weer voor.


En we zien het ook helemaal voor ons hoe die koppige – en grote! – Maaike de geile Michel keer op keer heeft afgewimpeld. Hoe ze iedere avond hoofdpijn fingeerde ;-) en Michel aan de kant duwde. Of dat ze gewoon onvruchtbaar is. Want Michel, zo vernamen we later van de boer die hem heeft overgenomen, ‘dekte goed’. Nou fijn hoor, maar hier is het dus mislukt.

Man kon het niet verkroppen dat we hier dit voorjaar dan geen lammeren zouden zien opgroeien en heeft afgelopen weekend Rosa opgehaald; een drachtige geit die waarschijnlijk binnen twee weken gaat lammeren. Qua schoonheid haalt ze ’t niet bij onze Maaike – ze is wat ielig, ’n beetje ’n scharminkel – maar dan maar hopen dat de lammeren dat goedmaken. En wie weet, heel heel heel misschien komen er later dan toch nog stiekem een paar kleine Maaikes bij.

[op de foto schuilt Maaike onder de trampoline voor 'n natte sneeuwbui]

woensdag 28 januari 2015

Weercijfers

Sinds we hier wonen, is het weer belangrijker dan ooit. Want mooi weer betekent op de fiets kunnen gaan en buiten in de tuin kunnen klooien. En slecht weer betekent autorijden, binnen zitten en vooral zorgen dat het huis niet ‘lekt’ (door volle dakgoten of openstaande kelderluiken). Dus checken we dagelijks de weersvoorspelling. Bij voorkeur via weeronline.

Weeronline geeft namelijk, specifiek voor het weer in Slijk-Ewijk en wel 14 dagen vooruit, weercijfers. Hoe handig is dat! Niks meer verhalen lezen of temperaturen interpreteren, gewoon even kijken ‘hee, vrijdag krijgen we een 9, dat wordt zon!’ en dan kunnen we zelf wel bedenken dat het in de winter daar waarschijnlijk niet meteen 25 graden bij is. Ik vind het ideaal. Het zou alleen wel leuk zijn als het weer eens zou stoppen met die zesjescultuur…
  


vrijdag 9 januari 2015

Portie stad

In de kerstvakantie bezochten we Utrecht, (heel kort) Amsterdam en Nijmegen. Even stad snuiven. Wat was het fijn! Om dit frequente stadsbezoek het komend jaar te continueren, schreef ik grote jongen onlangs in voor zwemles in Nijmegen west. Met dorpse huizen en een flink park een soort overgangsstation het landelijk wonen in Slijk-Ewijk en de stadse drukte van hartje Nijmegen.

Een fijne omgeving om de komende 1,5 jaar – jahaaa mensen, zo lang duurt diploma A halen gemiddeld! – iedere woensdagmiddag te bezoeken. Gaan we vooraf nog even wat drinken in een cafeetje en dan gaan kleine jongen en ik tijdens de zwemles de nabijgelegen speeltuin onveilig maken. En dan gaan we na de zwemles – zodra het weer het toelaat – misschien wel een hapje eten op het terras van de Honigfabriek. Of fietsen we tralalala via de dijk naar huis. Van de nood een deugd maken, heet dat. Ik zie het voor me. Onze diva kleine jongen volgens mij ook. Een wekelijkse portie stad op de woensdagmiddag. Leuk, die zwemles!