woensdag 26 november 2014

Sinterklaas door de schoorsteen

"Ik ga de hele nacht wakkerblijven om te kijken wanneer Sinterklaas er aan komt", zei grote jongen dapper. Hij sliep natuurlijk binnen vijf minuten. Kleine jongen had er wat meer moeite mee. Na drie keer geroep en gebonk van boven, gingen we maar ‘ns bij hem kijken. "Vind Sinterklaas en zwarte piet eng. Komen ze ’n cadeautje brengen en gaan ze dan meteen weer weg?", vroeg hij angstig.

Een paar uur daarvoor hadden we de schoen gezet. Dit jaar nu eens niet voor de balkondeuren, maar voor onze enige echte schoorsteen. Kleine jongen had er toen ook al niet zo’n zin in gehad. Terwijl wij de kou trotseerden en dapper liedjes zongen – de schoorsteen staat in de enige kamer in het voorhuis waar we, behalve slopen, nog niets aan gedaan hebben – was hij terug naar de keuken gegaan. Ook goed.

In z’n bed maakte hij pas duidelijk waarom. Hij was bang geweest dat ze er ter plekke uit zouden komen, met paard en al en dat ze vervolgens daar wat in die kamer zouden blijven staan. Ik snapte hem volledig. Ik was vroeger ook niet zo’n fan van het idee dat er zomaar een zonderling figuur via de schoorsteen de woonkamer zou betreden en daar dan wat zou rondneuzen. Nog steeds niet trouwens ;-) Dus ik vertelde hem dat ze echt meteen weer weg zouden gaan.

De volgende morgen durfde hij niet naar de schoorsteen toe. Grote jongen hielp hem een handje door z’n schoenen mee te nemen. “Kijk, pepernoten!” Kleine jongen was blij. Maar nog veel blijer was hij een paar uur later, toen hij per ongeluk de schoorsteenkamer in keek, en er helemaal niemand zag. Leuk hoor, Sinterklaas en zwarte piet, maar laat ze hun pepernoten voortaan maar via de postbode bezorgen…

Geen opmerkingen:

Een reactie posten