vrijdag 7 november 2014

Ren je rot

Laatst reden we rond half acht ’s avonds terug naar de boerderij. Het was al donker. We hadden frieten gehaald die we zo thuis gingen verorberen. Toen we het witte kerkje van Slijk-Ewijk passeerden, zei kleine jongen ‘wil zo nog hardlopen, mamma’.
Pardon?

Nu moet u weten dat hij daar eigenlijk mee bedoelt  ‘jullie moeten hardlopen en ik ga onderuitgezakt in de kinderwagen zitten duimen’, maar toch. Dat je daar aan denkt terwijl je eigenlijk al in bed hoort te liggen, is toch wat wonderlijk. Het geeft maar aan hoe het hardlopen hier met de paplepel wordt ingegoten.

En hardlopen gingen we, al was het niet die avond. De 7 heuvelen zit er namelijk aan te komen. Nu hebben we daar al talloze malen aan meegedaan – het is een soort familietraditie waarbij man en zus altijd zulke toptijden rennen (1.02 bijvoorbeeld) dat mijn op zich knappe prestatie (1.15) volledig in het niet valt – maar nu is het de eerste keer ‘bij ons’.


En dat is te merken! We zien de hardlopers in de buurt de bruggen opzoeken om alvast wat heuvels te oefenen. Ik verkende afgelopen zondag met mijn nieuwe hardloopvereniging het parcours van A tot Z. Startnummers werden overgedragen, tips uitgewisseld. Nog één week te gaan.
‘Hardlopen wou je, kleine jongen? ‘  
[met 'n foto  uit de oude doos: 2005!]

Geen opmerkingen:

Een reactie posten