woensdag 26 november 2014

Sinterklaas door de schoorsteen

"Ik ga de hele nacht wakkerblijven om te kijken wanneer Sinterklaas er aan komt", zei grote jongen dapper. Hij sliep natuurlijk binnen vijf minuten. Kleine jongen had er wat meer moeite mee. Na drie keer geroep en gebonk van boven, gingen we maar ‘ns bij hem kijken. "Vind Sinterklaas en zwarte piet eng. Komen ze ’n cadeautje brengen en gaan ze dan meteen weer weg?", vroeg hij angstig.

Een paar uur daarvoor hadden we de schoen gezet. Dit jaar nu eens niet voor de balkondeuren, maar voor onze enige echte schoorsteen. Kleine jongen had er toen ook al niet zo’n zin in gehad. Terwijl wij de kou trotseerden en dapper liedjes zongen – de schoorsteen staat in de enige kamer in het voorhuis waar we, behalve slopen, nog niets aan gedaan hebben – was hij terug naar de keuken gegaan. Ook goed.

In z’n bed maakte hij pas duidelijk waarom. Hij was bang geweest dat ze er ter plekke uit zouden komen, met paard en al en dat ze vervolgens daar wat in die kamer zouden blijven staan. Ik snapte hem volledig. Ik was vroeger ook niet zo’n fan van het idee dat er zomaar een zonderling figuur via de schoorsteen de woonkamer zou betreden en daar dan wat zou rondneuzen. Nog steeds niet trouwens ;-) Dus ik vertelde hem dat ze echt meteen weer weg zouden gaan.

De volgende morgen durfde hij niet naar de schoorsteen toe. Grote jongen hielp hem een handje door z’n schoenen mee te nemen. “Kijk, pepernoten!” Kleine jongen was blij. Maar nog veel blijer was hij een paar uur later, toen hij per ongeluk de schoorsteenkamer in keek, en er helemaal niemand zag. Leuk hoor, Sinterklaas en zwarte piet, maar laat ze hun pepernoten voortaan maar via de postbode bezorgen…

zondag 23 november 2014

Thomas, hou je vast aan de takken van de bomen

Zwam in de notenboom, mineermot in de kastanjes en watermerk in de wilgen: het was niet echt geruststellend wat boomverzorger (en klimmer) Thomas te vertellen had. Zijn gehang in de bomen was dat evenmin.

Maar hij hield zich goed vast en snoeide in twee dagen de gevaarlijk overhangende takken weg. En nu hebben we gezondere bomen, iets meer licht aan de zijkant van het huis en vooral heel veel snoeihout.  Het wordt tijd voor ’n houtkachel.

vrijdag 7 november 2014

Ren je rot

Laatst reden we rond half acht ’s avonds terug naar de boerderij. Het was al donker. We hadden frieten gehaald die we zo thuis gingen verorberen. Toen we het witte kerkje van Slijk-Ewijk passeerden, zei kleine jongen ‘wil zo nog hardlopen, mamma’.
Pardon?

Nu moet u weten dat hij daar eigenlijk mee bedoelt  ‘jullie moeten hardlopen en ik ga onderuitgezakt in de kinderwagen zitten duimen’, maar toch. Dat je daar aan denkt terwijl je eigenlijk al in bed hoort te liggen, is toch wat wonderlijk. Het geeft maar aan hoe het hardlopen hier met de paplepel wordt ingegoten.

En hardlopen gingen we, al was het niet die avond. De 7 heuvelen zit er namelijk aan te komen. Nu hebben we daar al talloze malen aan meegedaan – het is een soort familietraditie waarbij man en zus altijd zulke toptijden rennen (1.02 bijvoorbeeld) dat mijn op zich knappe prestatie (1.15) volledig in het niet valt – maar nu is het de eerste keer ‘bij ons’.


En dat is te merken! We zien de hardlopers in de buurt de bruggen opzoeken om alvast wat heuvels te oefenen. Ik verkende afgelopen zondag met mijn nieuwe hardloopvereniging het parcours van A tot Z. Startnummers werden overgedragen, tips uitgewisseld. Nog één week te gaan.
‘Hardlopen wou je, kleine jongen? ‘  
[met 'n foto  uit de oude doos: 2005!]

zondag 2 november 2014

Domweg gelukkig in de Danenberg

Ik zit achter m’n computer te werken. De zon schijnt tussen de bladeren de kamer in. Geluiden van man en kinderen beneden in de tuin. Ze sjouwen met kruiwagens en afval. Ik loop naar het raam en roep ze. Drie lachende gezichten kijken terug. “Dat is mamma!” zegt kleine jongen. Hij zwaait blij. Ik lach. Zoveel geluk in één oogopslag.