donderdag 21 augustus 2014

Toys for boys

Geloof het of niet: man móest gisteren even demonstreren dat hij onze eettafel gedekt en wel met de trekker kon optillen én verplaatsen zonder ook maar één druppel water te morsen. En eerlijk is eerlijk: het lukte wonderwel. Mannen: het zijn net grote kinderen… ;-)

Totaal overdonderd door zijn superheldendaad (ik vloog mijn held natuurlijk meteen juichend en vol bewondering in de armen, dat begrijpen jullie wel, toch?) vergat ik een foto te maken. Daarom bij deze een andere superheldenfoto. 

woensdag 13 augustus 2014

Insectenhotel?

Ik zei het al tegen man: “onze boerenbuurman denkt vast: daar heb je weer van die stedelingen. De eerste week houden ze alle ramen open, om ze daarna zo snel mogelijk dicht te timmeren!” Nou, we hielden het niet eens een week vol. Al na enkele dagen zat ons huis vol met vliegen en muggen en ergerden we ons groen en geel aan hun gezoem. Toen ze kleine jongen vervolgens het zicht ontnamen – hij werd op een ochtend als opgezwollen Chineesje wakker en kreeg z’n ogen de eerste minuten werkelijk niet open – was de maat vol. We timmerden de ramen nog net niet dicht, maar maakten wel de Ikea rijk door alle aanwezige klamboes – vier slechts hoor... – aan te schaffen. En de vliegengordijnen en vliegenvangers staan op de boodschappenlijst. Ja hoor, boerenbuurman: we hebben ons lesje geleerd!

En: met dit uitzicht worden wij tegenwoordig dus wakker!!! Fijner dan fijn.

dinsdag 5 augustus 2014

Juj!

Vrijdag was het gevoel er opeens: juj!!! Bij gebrek aan wasgelegenheid lagen we met het hele gezin in het opblaasbad buiten, keken uit over de dijk vol fietsers en genoten. Wat een superfijne plek. De dagen daarvoor waren chaotisch geweest. Op de laatste dag voor de verhuizing had ik een lekke band gekregen, waardoor m’n superstrakke plan opeens niet meer zo strak kon verlopen. Half rennend had ik grote jongen alsnog op de vakantie-opvang gekregen, kleine jongen naar de crèche gebracht en de trein richting Slijk-Ewijk gehaald. Alwaar de klussers en man al bijna de meest urgente klussen afgerond hadden.

“Wat moeten we hier zonder jullie?”, had ik welgemeend geroepen toen onze Roemeense werkpaarden een paar uur later het erf waren afgereden. Want o wee, wat waren er nog veel klussen overgebleven. Daar hadden we ons al wel op ingesteld, maar toch. Alles overziend was het nog een hele hoop. En man had al zulke grauwe wallen gehad. Slik, slik en door. Een paar uur later waren ook wij het erf afgerold richting Utrecht, om de kinderen voor de laatste keer op de vertrouwde plekken op te halen en de verhuisdozen in te pakken.

Met hulp van breur en Lexie waren we de volgende ochtend ingepakt en wel weer terug naar Slijk-Ewijk gesjeesd.  De dagen erna hadden we zoveel mogelijk uitgepakt, schoongemaakt en doorgewerkt. Onderwijl maar niet teveel denkend aan de hoop klussen waar we geen tijd voor hadden. Zo waren we doorgeraasd totdat we vrijdag in het bad waren neergeploft.  Hehe. Zon op de buik, wuivende bomen om ons heen, geluiden van koeien, schapen en kippen op de achtergrond. Even geland. En hoe!