zaterdag 28 juni 2014

Een boom een boom


“Sommige mensen houden van grillig, anderen van vol”…probeerde de bomenman voorzichtig. Man en ik keken elkaar vragend aan. Ik hoopte dat man nu iets zinnigs ging zeggen of een mening ging formuleren. Maar helaas. Ook hij keek meewarig naar al die magere boompjes.
We stonden in Brabant om een rode beuk uit te zoeken. Ooit hadden er drie rode beuken voor onze boerderij gestaan, maar die waren in de loop der jaren stuk voor stuk gesneuveld. De gemeente had de laatste recentelijk verwijderd, omdat die op de boerderij dreigde te vallen.
Man had me een nieuwe gegeven, voor m’n verjaardag. We moesten ‘m alleen nog even uitzoeken. En dat probeerden we dus te doen, daar in Brabant. We deden oprecht ons best om door die magere boompjes heen te kijken en de grote volle beuk te zien die we zo graag wilden. Maar het lukte gewoon niet.
Na lang kijken zochten we voor de vorm twee boompjes uit waar we tenminste nog iets in zagen. En zeiden de bomenman dat we nog wel even zouden bellen. Dat is, zo begrijpt u, tot op de dag van vandaag nog niet gebeurd. We wachten geloof ik liever op een wonder.

(boven een foto van de jonge beuken in Brabant en onder een oude foto van de beuken die we graag terug willen ;-))

donderdag 19 juni 2014

Wie wat bewaart

Mijn hele leven heb ik al moeite met het wegdoen van spullen. Ik ben er simpelweg teveel aan gehecht. Of ik denk dat ze ooit wel weer van pas gaan komen. Zelfs als het gaat om aantekeningen van  m’n studie (‘ja maar het staat hier wel allemaal heel duidelijk’) of om een oude, verfrommelde waterkoker (‘ja maar die kocht ik toen ik net op kamers ging’). Laat ik maar zwijgen over m’n reeds 15 jaar oude kledingstukken. Dus zeul ik bij iedere verhuizing de godganse boel maar weer mee.

Gelukkig blijkt nu eindelijk dat het gezeul niet voor niets is geweest. Nu we én aan ’t verbouwen zijn én opeens alle ruimte hebben, blijkt die waterkoker best handig. Zelfs de door man verfoeide krukjes komen nu uiterst goed van pas. Wat zeg ik, man zat erop toen hij met onze Poolse vriend de eerste WK-wedstrijd van Nederland keek. Op een ieniemienie televisie die…u voelt ‘m al…jarenlang m’n kamer in Groningen heeft gesierd. Wie wat bewaart…die heeft eerst jarenlang gezeul, maar uiteindelijk toch mooi wel wat.

(met als ultiem bewijs: de winterjas die man vroeger droeg, al die jaren bewaard door opa boerderij en inmiddels al weer twee jaar de uiterst stevige winterjas van grote jongen)

dinsdag 10 juni 2014

Stavaza

U wilt inmiddels natuurlijk ook wel eens weten hoe het nu eigenlijk met de verbouwing staat. Al die verhalen over Huize Anoniem en kermende kinderen zijn leuk, maar nog leuker is natuurlijk de 'extreme make-over' van de boerderij. Dus bij deze.

Ik kan u zeggen: het staat best goed. Het dak was ondanks hevige regenbuien binnen twee weken vernieuwd en van dakramen voorzien. Daarmee was het budget meteen gehalveerd ;-) Sindsdien is er gesloopt, gesloopt en nog eens gesloopt (zie foto: links is oud, rechts is nieuw op ongeveer dezelfde plek). Oude kranten, een handtekening uit 1880, een paar rottende balken en héél veel rattenkeutels zijn tevoorschijn gekomen.

Vervolgens is de hele boerderij in 't houtwormgif gezet, zijn de elektricien en loogieter aan de slag gegaan en zijn de klussende Roemenen recentelijk begonnen met de eerste plafonds isoleren en de eerste wanden afwerken. Iets later dan gepland, maar niet dramatisch veel later. En wij? Wij vliegen op en neer tussen de Bouwmaat, het werk, de creche en de Welkoop. En raken om de haverklap dingen kwijt (waaronder mijn bril, maarliefst een maand lang). Hoe zou dat toch komen???

donderdag 5 juni 2014

Mercedes Benz

Toeval, stom toeval natuurlijk. We vonden ons huisnummer al zo mooi: 33. Toen vonden we de cijfers van onze postcode al zo makkelijk te onthouden: 6677. De letters moesten we toen nog horen: MB. Er was geen weg meer terug: deze boerderij moest ‘t worden. Want MB, dat staat voor Mercedes Benz en laten we nou net de trotse eigenaren van een prachtexemplaar uit begin jaren tachtig zijn. Dus: zo gezegd, zo gedaan. Wij blij.

Tot het bericht over de motorrijtuigenbelasting kwam en de Mercedes opeens een dure auto bleek te gaan worden. We twijfelden: moesten we hem dan toch maar verruilen voor een busje? Zo handig was hij nou ook weer niet. Een weekendje weg met de Mercedes voelde toch een beetje als “prop het er maar in en hopen dat het er weer uit komt” (ook de kinderen, ja, sorry). Een busje zou ons voorgoed uit dat lijden verlossen. Dus, hm, sja, nou. Bijna was ‘ie verkocht. Totdat man er een stokje voor stak: “hebben we eindelijk zo’n prachtboerderij en dan gaan we onze trots zeker verruilen voor een praktisch busje?” Gelijk had hij. En daar staat hij dan, onze MB. Onpraktisch te schitteren in de zon.