woensdag 7 mei 2014

Bang, tillen!!!

Het wordt nog wat, verhuizen met de kleine jongen. Niet zozeer omdat hij zo gehecht is aan ons huis en omgeving; als tweejarige vindt hij het allemaal wel best, zolang pappa, mamma en grote jongen maar in de buurt zijn. Maar wel omdat hij zo ontzettend gaat schrikken als hij de dierengeluiden die hij nu de hele godganse dag nadoet, opeens ├ęcht om zich heen hoort. En dat niet uit de mond van die vrolijke honden en lievige geitjes die hij uit de boeken kent, maar uit de mond van grote, harige exemplaren:  WOEFWOEFWOEF en MEEEEEEE. De eerste dag in Slijk-Ewijk beloofde wat dat betreft niet veel goeds. Bij het horen van geblaf van de buurhond, schreeuwde hij het uit: “Bang, bang! Tillen tillen tillen!!!”. 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten