vrijdag 30 mei 2014

Vervloeken

Geen beter moment om je kinderen te vervloeken, dan een verbouwing. Grote en kleine jongen vinden het lawaai maar niks. Kleine jongen wil sowieso niet meer zelf lopen zodra we de auto daar hebben geparkeerd – “auto zitten” is dan opeens alles wat hij wil en dat terwijl hij het daar de eerste jaren in heeft uitgeschreeuwd – en ook grote jongen is er na krap een maand tijd al “helemaal klaar mee”. Als we er met z’n vieren zijn, dan gaat het nog. Dan is man aan het werk en ben ik bij de jongens. Die dan blij op de trampoline springen.

Maar als we met z’n drieën zijn en ik ook wat wil/moet doen, is het andere koek. Terwijl ik meeloop met een ongediertebestrijder (houtworm in de zolderkap) en vochtspecialist (vochtige muren), hoor ik op de achtergrond alleen maar geschreeuw. “Mamma, je moet NU komen”, commandeert grote jongen (of eigenlijk presenteert hij een keuze: “of je komt NU, of je komt SNEL”). Kleine jongen roept vooral “tillen, tillen, tillen!”, maar durft vanwege de kippen niet naar me toe te komen. Tot overmaat van ramp krijgt grote jongen een splinter in z’n hand. “AUAUAUAU dit doet pijn! Mamma, KOM NU!”

En dat gaat dan zo de rest van de dag door. Af en toe is er opeens een lichtpuntje in de trant van “nee maar, kleine jongen loopt nu al één minuut aan de hand” maar dat duurt helaas niet zo lang. Pas als ik besluit m’n frustratie weg te fietsen en de jongens dus achter in de fietskar mogen, is alles koek en ei. Zoetjes zitten ze tegen elkaar aan gedrukt en zeggen brave dingen tegen elkaar als “kijk, een koe en schapen!” Maar dan valt grote jongen in slaap en begint z'n zware hoofd op kleine jongen te leunen. Die dat hoofd vervolgens uit alle macht probeert weg te duwen. Grote jongen weer wakker... En hoe: één en al misère. Het gekerm stopt pas als ze ’s avonds eindelijk op één oor liggen. Hèhè. Gelukkig morgen weer gewoon een school/crechedag. En dat denken ze zelf geloof ik ook :-)

donderdag 22 mei 2014

Vreemd busje

Man heeft me deze week toch wat meegemaakt. Hij sliep een nachtje in de boerderij. Hij was wat onrustig, door de hectiek die verbouwen, werken en gezinsleven met zich meebrengen. Bovendien had hij de week ervoor ’s nachts dieren horen knagen in ’t hout (muizen of ratten waarschijnlijk, want de boktor is vooralsnog niet gedetecteerd) en was hij nu dus extra alert. Toen hij om zes uur ’s ochtends een busje het pad (op foto links) op hoorde komen en het halverwege hoorde stoppen, was hij dan ook meteen klaarwakker. Toch geen dump van drugsafval? Of diefstal van de oude dakpannen? WTF doet dat busje daar?
 
Hij trok snel een broek aan (u weet wel, die blauwe klusbroek) en rende naar het voorhuis. Daar kon hij het busje nog net zien wegrijden en het nummerbord gedeeltelijk ontcijferen. Vervolgens liep hij met rasse schreden naar buiten toe, naar de plek waar het busje gestopt was. Onderweg steeds de cijfers van het nummerbord herhalend, in de hoop die straks foutloos aan de politie te kunnen doorgeven. Eenmaal ter plaatse, zag hij echter niks. Vreemd. Hij wilde zich alweer bijna omdraaien, toen hij opeens rook wat het busje – of liever de bestuurder ervan – daar gedaan had: midden tussen het hoge gras vond hij…wat denkt u?...
 
…een riekende, smeuïge mensendrol!

woensdag 14 mei 2014

Een vlekje meer of minder

Tussen het klussen door hebben we twee bruiloften te vieren. Nu moet u weten: man loopt z’n hele leven lang al het liefst continu in z’n blauwe klusbroek en ik vind het inmiddels ook best relaxed om gewoon steeds dezelfde spijkerbroek en trui aan te trekken en daar vervolgens de gewatteerde klusjas over aan te trekken. Bespaart een hele hoop keuzestress. En het klustenue blijkt ideaal om alle smerigheid die je op zo’n dag tegenkomt (puinresten, aarde, snottebellen van de kinderen) gewoon aan af te vegen. Zelfs de hardloopschoenen die ik nu aan één stuk door draag, hebben hun nut al driedubbel bewezen. Na een feestje in klustenue (ja, dat was een ongelukkige samenloop van omstandigheden) kon ik de trein er nog nét mee halen. Ideaal dus.

Maar nu hebben we dit weekend dus de eerste bruiloft (of eigenlijk een pre-bruiloft, maar hoe dan ook een feest). Op Vlieland gelukkig, dat geeft nog enig excuus om er vooral praktisch en comfortabel bij te lopen. Maar toch. We kunnen moeilijk in onze spijkerbroek verschijnen. Dus nu proberen man en ik ons te bedenken hoe het ook alweer moet, er mooi bij lopen. O ja, even de haren wassen. O ja, mooie schoenen mee. O ja, panty’s…heb ik ze überhaupt nog zonder ladders? Het voelt als een uitstapje naar een andere wereld. Een wereld waarin mensen er gewassen en geschoren bijlopen. Een wereld waarin de klei ver weg is en het chique restaurant dichtbij. Raar, maar vooral heeeeeeel fijn. En nu maar hopen dat we de snottebellen niet per ongeluk aan onze mooie pakjes afvegen.

woensdag 7 mei 2014

Bang, tillen!!!

Het wordt nog wat, verhuizen met de kleine jongen. Niet zozeer omdat hij zo gehecht is aan ons huis en omgeving; als tweejarige vindt hij het allemaal wel best, zolang pappa, mamma en grote jongen maar in de buurt zijn. Maar wel omdat hij zo ontzettend gaat schrikken als hij de dierengeluiden die hij nu de hele godganse dag nadoet, opeens écht om zich heen hoort. En dat niet uit de mond van die vrolijke honden en lievige geitjes die hij uit de boeken kent, maar uit de mond van grote, harige exemplaren:  WOEFWOEFWOEF en MEEEEEEE. De eerste dag in Slijk-Ewijk beloofde wat dat betreft niet veel goeds. Bij het horen van geblaf van de buurhond, schreeuwde hij het uit: “Bang, bang! Tillen tillen tillen!!!”. 

maandag 5 mei 2014

Huize Anoniem

Misschien gelooft u het niet, dat zou ik ook niet zomaar doen, maar onze prachtige herenboerderij (of in ieder geval een gedeelte daarvan) was dus ooit een bordeel. Jawel, een bordeel. Inmiddels is daar helaas niet meer zo heel veel van te zien, maar toen meneer en mevrouw K het kochten nog wel. Ze vroegen zich al af waarom al die spiegels zo laag hingen – “woonden hier dwergen ofzo?” – toen ze het zwembad zagen. De donkere wanden, de zuilen met vrijmetselaarsbeelden en opnieuw de spiegels verklaarden een hele hoop. En de duistere meneer die daarna besmuikt aanbelde, deed de rest. Een bordeel dus.

En ja hoor, al zoekende naar informatie over onze boerderij kwam ik verschillende advertenties uit de Telegraaf tegen. Over charmante gastvrouwen, een gezellige bar, ‘chambre separée’ en meer van dies zij. Ik zal ze u niet onthouden. Bij deze dus. En om een indruk te geven van hoe dat bordeel er uit zag toen meneer en mevrouw K het kochten, doe ik er een foto uit hun album bij. Zie hier: de Danenberg als Huize Anoniem.

vrijdag 2 mei 2014

Niet gekker worden

"Het is dus niet zo’n B-module?", hoorde ik man vragen aan de telefoon. Hij was op zoek naar een rolsteiger.  “Ah ja, dubbel geremd, ok”.

De avond ervoor had ik broer van man alle voordelen van dampopen isoleren opgesomd. Inclusief alle merken geschikte isolatieplaten (hennep, vlas, katoen, houtvezel), gipsplaten en stuc. Bijna met de prijzen erbij.  

Vanmiddag repte grote jongen opeens van “gordingen” en “tengels”.

Het moet hier toch niet gekker worden.